توسعه وملاحظات علوم و به خصوص گسترش و نفوذ زیست شناسی, جامعه شناسی وروان شناسی در قلمرو شناخت انسان در اواخر قرن 19 موجب شد تا پدیده ی مجازات مورد ارزیابی مجدد قرار بگیرد و لزوم اجرای ان با شدت وحدتی که وجود داشت مورد تردید واقع شود. جامعه در قبال جرم به دلیل این شناخت عکس العمل معتدل تری را پذیرفت که در آغاز اقدامات تامینی و بعد در برخی از کشورها اقدامات تامینی وتربیتی نام گرفت ,عنوانی که در واقع امید به حصول موفقیت در جلو گیری از جرم و به خصوص تکرار آن را زیا دی کرد. به عبارت دیگر اساس این تفکر بر مبنای اخذ احتیاطات و تدابیر لازم در جهت حمایت اجتماعی با انگیزه ی پیشگیری از تکرار جرم بزهکاری بود که بیش از آنکه مجرمیت آنها در نظر گرفته شود به حالت خطر ناک ایشان توجه می شد.

اقدامات تامینی در حقیقت ادعای جانشینی مجازات را داشتند ودارند  واین ادعا را با تا کید به ضرورت این اقدامات  و توجه به نتایج آن که تا حد فراوانی مفید بوده, تا کنون ثابت کرده اند. نحوه ی اعمال این اقدامات بر  حسب  سیاست کیفری یا جنایی کشورهای مختلف فرق می کند. داده های تجربی وعلمی عصر حاضر بیشتر متمایل به اجرای همزمان اقدامات تامینی ومجازات ها و گاه تقدم اقدامات تامینی است,زیرا تمایل شدید به اصلاح بزهکاران وباز اجتماعی کردن آنها ضرورت اعمال این اقدامات را بیش از گذشته آشکار می سازد.

 

مهمترین ویژگی های اقدامات تامینی:

 

1) عدم ایجاد هراس در مجرم

2)جلوگیری از تحقیر بزهکار

3)عدم توجه به آزار وآسیب مجرم

 4)جبران ضرر وزیان ناشی از جرم است.

 

البته باید به این امر توجه داشت که ادعای دوری مطلق ویژگی های تامینی از مجازاتها,قابل پذیرش نیست. زیرا در کلیه ی اقدامات تامینی نیز رنگی ازویژگی های مجازات را می توان دید,اما ملایمت این رنگ چنان است که فرض فاصله ی ویژگی راچندان دچار تردید نمی کند.